Żył sobie kiedyś niezwykły doktor,
który miał nadzwyczajny talent:
potrafił rozmawiać ze zwierzętami.
Sława doktora Dolittle szeroko się rozniosła.
Wzywała go nawet królowa Anglii.
W podzięce za pomoc podarowała mu przepiękną posiadłość,
której wrota stały otworem dla wszystkich stworzeń.
Dolittle całe dnie poświęcał zwierzętom, lecz jego serce
należało do pewnej kobiety.
Do nieustraszonej podróżniczki Lily.
Wraz z nią przemierzał świat w poszukiwaniu przygód.
Wspólnie bronili zwierząt, które same nie mogły się obronić.
Tworzyli niezwykłą parę.
Wkrótce stali się rodziną.
Z Lily przy boku Dolittle czuł, że żyje naprawdę.
Ale pewnego dnia Lily wyruszyła w podróż.
I zginęła na morzu.
Zrozpaczony doktor zamknął bramy posiadłości
i całkiem odciął się od świata.
A ja wraz z innymi zwierzętami, które ocalił,
zastanawiałam się: „Czy ktoś jest w stanie mu pomóc?”.
Aż pewnego ranka, całkiem niespodziewanie,
ktoś wkroczył w życie doktora Dolittle.
Był to niezwykły chłopiec.
W czasach, kiedy ludzie uważali zwierzęta za swoją własność,
pożywienie lub cel polowań, ten chłopiec myślał inaczej.
Chodź tu, rozbiegana wiewiórko.
Dobrze.
Junior je wypłoszy, ty będziesz strzelać.
Dobry plan, tato.
-Przygotuj się. Na ramię broń. -Czy muszę, wujku?
Śmiało, chłopcze.
Kaczka!
Strzelaj.
Masz ją, strzelaj.
Nie mogę!
Strzelaj.
Nie możesz specjalnie pudłować.
Patrz, trafił w coś.
O nie.
Musimy jej pomóc.
Tak.
Nigdy nie zostawiamy cierpiącego zwierzęcia.
Masz.
To bardzo dziwny chłopiec.
Leć za Poly.
„Dom doktora Johna i Lily Dolittle. Leczymy wszystkie zwierzęta”.
Leć za Poly.
Tajne wejście.
Poly? Gdzie się podziałaś?
Dobry piesek.
Duży, włochaty...
Jak zostać pewnym siebie gorylem
Niedobrze.
O ile wiem, jestem tu jedynym człowiekiem.
Zignorujmy ich.
To botswańska samołapka mojego pomysłu.
Chłopak sam się z niej nie uwolni.
Daj popatrzeć! Nie, nie chcę. Niech to zniknie.
Spokojnie, doktorku. Dab-Dab cię strzeże.
Nie bój się, John. To tylko chłopiec. Może to dla nas szansa.
To jakiś koszmar!
Przepraszam.
Co ty tam robisz?
Przybywam z pałacu Buckingham z pilną sprawą.
Wiesz może, czy tu mieszka John Dolittle?
Kim jesteś?
Możesz mnie nazywać Lady Rose. A ty to...
Stubbins.
Pomożesz mi się wydostać?
Ludziom wstęp wzbroniony.
A właściwie dlaczego?
Jeśli dopuści się ludzi zbyt blisko, mogą cię skrzywdzić.
-Prawda, doktorku? -Już dość. Wróćmy do naszych zadań.
-Mamy ich dziś wiele. -John! Weź się w garść!
Nie możesz ignorować ludzi tylko dlatego, że są ludźmi. Może potrzebują pomocy?
Udawaj padlinę.
To niepoważne.
Czi-Czi! Otworzysz te drzwi? Tylko ty masz ręce.
Ja już dość miałem stresu przez szachy.
Czi-Czi, przecież to trenowaliśmy. Bądź dzielny i spław ich.
Pamiętaj o swojej mantrze!
„Nie jestem więźniem strachu”?
Nie jesteś więźniem strachu.
Byłeś już tu kiedyś?
Królowa mówiła mi, że to bardzo niezwykłe miejsce.
Jestem gotowy na wszystko.
Cudownie.
Goryl jako odźwierny.
Tak jak mówiła królowa.
Zaczekaj chwilę...
Mam tu ranną wiewiórkę.
Nie powinienem był cię puścić.
Jest tu kto?
Cześć, dziwne stworzonko. Udajesz gałązkę?
Ruszaj stąd! To moja kryjówka.
Nie tutaj.
Czy wszystko w porządku?
Tak, świetnie. Mów.
-Doktorze Dolittle? -Tak.
Królowa osobiście wzywa pana do pałacu Buckingham.
Mów dalej.
Królowa jest bardzo ciężko chora.
Rozumie pan, co mówię?
A ty rozumiesz, co ja mówię?
No dalej.
Uciekaj stąd!
Już nic i nikt, gdziekolwiek jest, kompletnie mnie nie obchodzi.
Ptaszki cię odprowadzą.
Załatwione.
Za minutę podaję obiad.
-Pięknie pachnie, doktorku. -Bardzo dziękuję.
Tym razem zostaw coś dla nas.
Wybacz. Widać dzieci też się boję.
Nie przejmuj się. Jedzmy.
Dziś rosołkowata zupka.
Nie uwierzycie, co wpadło w sieć.
Królowa osobiście pana wzywa!
Czy ty ogłuchłaś? Mówiłem już, że zamknąłem interes.
Jaki interes?
Leczenie ludzi.
Alarm! Mamy intruza!
Nic mi nie jest.
A mnie jest. W moim domu zapanował chaos.
On jest pana?
Nikt nie jest moją własnością.
Yoshi przyszedł do mnie z pewnym problemem.
Wciąż jest mu zimno.
Mam tu ranną wiewiórkę.
Nie wiem, jak jej pomóc.
Co się jej stało?
Postrzeliłem ją.
Co? Nie słyszę?
Strzeliłem do niej. Przez przypadek.
Oczywiście, przypadkowe strzały.
Ludzie nigdy się nie zmienią.
Ona bardzo cierpi.
Proszę jej pomóc.
Weź to...
i to.
Ja...
jestem zbyt piękny, by umrzeć.
Tak?
Żyje.
Dab-Dab, Jip. Światła i dezynfekcja sali operacyjnej.
Nie może się pan zajmować wiewiórką, gdy królowa Anglii umiera.
Najwyraźniej mnie nie znasz.
Nie upuść go.
Kod czerwony. Kod czerwony, koledzy!
Odzyskaliśmy doktorka.
Trzymaj się, mały.
-Dawno tego nie robiłem. -Przygotujmy to tak, jak doktor lubi.
Nie martw się. Będzie dobrze.
Dobra. Możemy zaczynać?
Jasne.
-Gdy się obudzisz, będzie po wszystkim. -Albo mój duch będzie tu straszyć.
Sterylizacja skalpeli. Nie lizać instrumentów.
Pacjent stabilny.
Rozumieją, co mówi. On też je rozumie! Choć mówią w swoich językach.
Dojście przez lewą komorę. Genialne.
Dab-Dab, kleszcze, proszę.
Proszę.
To seler. Kleszcze, Dab-Dab.
Och, przepraszam. Proszę.
-Wciąż seler. -Kleszcze?
-Marchewka to jest. -Kleszcze?
-Znowu nać selera. -Jasne. Kleszcze.
Nie. Znów seler. Sam wezmę.
Chcę się nauczyć tego języka.
Czi-Czi, czoło.
-Miałem na myśli swoje. -Oczywiście. Przepraszam.
Wrócę tu i zostanę jego uczniem.
Królowa przeznaczyła ten teren pod rezerwat przyrody.
Jeśli umrze, wszystko przejmie państwo...
Nic tu nie zostanie.
Zamkną klinikę?
Proszę bardzo.
Co za forma, doktorku!
Tutaj, Czi-Czi. Właśnie tutaj.
Miejcie oko na Kevina, proszę. Może być marudny, kiedy się wybudzi.
Zemsta.
Dobrze, dość tych przyjemności.
Musisz jechać pomóc królowej.
Już się tym nie zajmuję. Nie leczę ludzi, nie wychodzę.
-Nie kąpiesz się. -Nie ćwiczysz.
Nie okazujesz uczuć.
Obudź się, John.
Jeśli królowa umrze, państwo przejmie tę ziemię i stracimy dom.
Pleciesz trzy po trzy, Poly.
Własność jest dożywotnia.
Kiedy ostatnio sprawdzałem, byłem żywy.
Do śmierci królowej, John, nie twojej.
Spływa to po mnie jak po kaczce.
Umowę dałem małpom do sprawdzania.
Elliot, Elsie, zwalniam was!
Jest niedobrze.
Wyrzucą nas stąd w środku sezonu łowieckiego!
-Co? -Oddychaj, Czi-Czi.
Wyrzucą nas, gdy królowa umrze?
-Będą na nas polować! -Spokój.
I co pan narobił?
Spokojnie, mam wtyki w londyńskim zoo.
Pakujcie klamoty!
Pomożesz królowej albo odchodzimy.
Blefujesz.
Liczę do trzech.
Nie, to ja liczę.
Raz.
Trzy!
Dwa.
Niech będzie! Zrobię to.
Cudownie.
-Trzeba cię trochę ogarnąć, skarbie. -Tak pojadę.
Nic z tego.
-Weź moją torbę. -Brać go.
-Wybacz, doktorku. -Spokojnie.
Łapy precz!
Nie będzie bolało.
-Odpicujmy doktorka. -Jak śmiesz?
-Cześć. -Arthur? Od kiedy tu mieszkasz?
Nie wiem. Który mamy rok?
Dab-Dab ma brzytwę.
To seler.
Miłych snów.
Dolittle podróżował po całym świecie. Spójrz.
Szperacie w moich rzeczach?
Co z nim?
Po pierwsze, ma na imię Kevin.
Wróci do zdrowia.
Po niedobrowolnym goleniu podjąłem decyzję.
Pojedziemy z tobą, dziecko, do pałacu Buckingham.
Ty wracasz do swojej norki.
Postaraj się nikogo po drodze nie ustrzelić.
Chyba zostanę. Nie lubię tłumów.
Nie zostawimy cię, Czi-Czi. Jedziemy razem jak za starych, dobrych czasów.
-Nie zapomnij kleszczy. -To jest por, Dab-Dab.
Przecież wiem.
Kostek?
Nie.
Gdzie jesteś?
Chcesz się z nami zabrać?
Wiem.
Też miałem inne plany.
Szybciej, szybciej.
Przygotować się do drogi!
Kolejny piękny dzień. Nic do roboty. Poszwendam się,
pozbieram myśli i...
Idzie tu. Zły znak. Nie ma brody. Ma jakąś sprawę.
-Plimpton, spokojnie. -Mówią tak, gdy coś się stanie.
Przepraszam.
I za to też przepraszam!
-W porządku. -Nie mam czasu!
Dla kogoś, kto odmienił twoje życie? Jedziemy do królowej, bracie!
Nie jestem twoim bratem. Niedoszły dywan Eskimosa.
-Pazury! -Dziób!
-Pazury. -Dziób.
Panowie.
Przytył pan.
Dlaczego ja? Przed nami są jakieś cztery konie.
Rozchmurz się, nielocie. Wyluzuj i ciesz się jazdą.
To ja zapewniam jazdę.
Pałac Buckingham!
To nie byle co!
Można zmniejszyć prędkość!
Witaj w domu, pani.
Straż!
-Lady Rose. -To goście królowej.
Traktujcie ich odpowiednio.
Proszę o miejsce do parkowania!
Z drogi!
Plimpton!
-Nie! Stać! -Nie stać? Dziwna decyzja.
Stój!
Nic nie widzę!
O rany!
Dobra.
Obwiniam kapelusz.
Doktorze Müdfly.
Lordzie Badgely.
Przybywam z Izby Lordów.
Niepokoi nas zdrowie Jej Wysokości.
Kontynuuję przystawianie pijawek,
by oczyścić krew z waporów.
Przeżyje najwyżej tydzień.
Doktor Dolittle zna się na tym.
Królowa wam umiera? To się zmieni.
Bo przybył doktor i...
Zaczekajcie!
Pasażer na gapę, podaje się za asy...
-Asystent doktora Dolittle! -W porządku, Gareth.
Mój asystent nosiłby za mną torby i nie kłapałby dziobem.
-Niesłychane! -Co, u licha?
Kaczka.
Zwierzęta w królewskiej komnacie? Żądam ich usunięcia.
Lady Rose, proszę mi wybaczyć.
Nie wiedziałem, że...
-John Dolittle? -Czyżby Blaine?
Blair.
-Pierdfling? Mudpierd? -Nie.
-Jestem Müdfly. -Müdfly.
-Z umlautem. -Tak.
-Z niemieckiego? -Od Niemców.
-On tu po co? -Królowa prosiła o doktora Dolittle.
Bierzmy się do pracy.
Jip, powąchaj ją.
Pies liże królową.
To skandal.
Szczeknąłeś. Wszystko w porządku?
Coś brzydko pachnie.
-A lubię wąchać tyłki. -Jasne.
Wyczułem dziwną woń. Kwiatową z ziemistym...
Jestem zdezorientowany. To zupełnie obcy mi zapach.
Jesteśmy z Jipem w kropce. Możemy się skonsultować?
Oczywiście, chętnie pomogę wyjaśnić...
Zauważyłaś coś?
Kapusie kiepsko kończą.
Studiowaliśmy z Johnem w Edynburgu.
Niektórzy uważali, że ma dar obserwacji.
Leono...
OK. Wypiła herbatę i upadła.
Wybacz, Minnie.
Zostań tu.
Dab-Dab, usuń ludzi.
Atlas roślin i herbatę, chłopcze.
Ruchy! Rozumiecie słowa wychodzące z mojego dzioba?
Co czujesz? Czarny bez?
Szalej?
To nie.
Tak jest.
-Co odkryłeś, Dolittle? -Możliwe, że odpowiedź na wszystko.
-Toksyny. -Jak na studiach.
„Nachyl się, kolego, powiem ci coś ciekawego”.
Mnie zaciekawił.
Królowej zaszkodziła rzadka roślina z Sumatry,
zwana czasem Cieniokwiatem.
Zaćmienie słońca nastąpi 17 dnia tego miesiąca.
Jeśli do tego czasu nie otrzyma antidotum, umrze.
Czy to Turner?
Na pewno. Wspaniały obraz.
Dolittle, jaki masz plan?
Plan?
Pewnie by się przydał.
Jedyną nadzieją królowej jest nieprzetestowany lek
z nieznanego drzewa na jeszcze nieodkrytej wyspie.
Brzmi to niedorzecznie.
A jednak mimo to...
jedyną naszą szansą jest niebezpieczna wyprawa
po owoc Rajskiego Drzewa.
Co?
Rajskie Drzewo.
A niech mnie. Super.
Dolittle'owie i ta ich Wyspa Rajskich Drzew.
-Nie dość, że twoja żona... -Stul dziób.
Chciałem powiedzieć: „Miło cię było widzieć”.
Wychodzimy.
Pa, pa.
Ten owoc podobno leczy każdą chorobę.
Daje życie wieczne, przywraca włosy na głowie.
Niech je i pije tylko to, co ty sama przyrządziłaś.
-Jasne? -Tak, dopilnuję tego.
Powóz czeka.
Jip, zostajesz pilnować królowej. To ważne.
Tryb psa stróżującego.
Odsunąć się. Zabezpieczę teren.
Przepraszam.
Podziwiam twój upór.
Królowa na was liczy. Powodzenia.
Dobra, rach-ciach.
Przed nami długa podróż, a statek sam nie popłynie.
Głęboki wdech, Yoshi.
Czas ucieka.
Mamy komplet.
Może kogoś wciśniemy.
-Jest miejsce. -O nie.
Plimpton, to już ostatni przystanek.
Nie słyszę, bo mnie tu nie ma.
Cóż, chyba czas się rozstać.
Jadę z panem.
Nie sądzę. To niebezpieczne.
-Jestem pana asystentem. -Ty? Nie.
Masz asystenta? To struś jest zbyteczny.
-Wrócę do domu. -Tylko udawałem, że nim jesteś.
Ale przydałem się, prawda?
Zwierzęta mnie lubią. Nie zajmuję dużo miejsca.
Myślę, że tu pasuję.
Proszę nie kazać mi wracać.
Proszę.
Co masz na szyi? Chodź.
-Martwię się o chłopca. -Daj mu czas. To wszystko.
Jesteśmy myśliwymi, Bethan. Myśliwymi!
To wymaga...
My polujemy, a on uwalnia.
Króliki, myszy. Wynosi z domu pająki.
Nikt nie lubi pająków. Nawet same pająki.
Nie wiem, jak twoja siostra z nim wytrzymała.
Poly? Co tu robisz?
Pilnuję, byś zdążył na statek.
Rozmawiam ze zwierzęciem?
-Jak Dolittle? -Nie.
To ja mówię ludzkim głosem i to lepiej niż inne papugi.
Spakujmy ubrania. Szybko.
Dolittle mnie nie chce.
Pomożesz, Tu-Tu?
Nie słyszałam, by o tym wspominał.
Masz w sobie coś wyjątkowego, Stubbins.
Coś, co widziałam tylko u dwóch innych ludzi.
Twoje miejsce jest wśród nas.
Nie przejmuj się doktorem. Ja to załatwię.
Czy jesteś gotowy na przygodę życia?
-Jestem. -Oczywiście, że tak.
Poly, ruszajmy, bo nie zdążymy na statek.
Spokojnie, ma chérie. Mamy świetny plan.
Nowy plan!
Nie pozwólcie im uciec!
Dlaczego nas gonią? Nie jesteśmy przestępcami.
Mów za siebie! Nas poszukują w trzech lasach!
Nie ma ucieczki bez pościgu.
Łaskocze!
-Którędy, Tu-Tu? -Dołem!
Z drogi!
Tędy!
Nie biegnij drogą, ma chérie!
Na razie, frajerzy.
Udało się!
Za późno.
Dobra, szefie, co teraz?
Zmniejszymy ryzyko, zmieniając imiona.
-Wrzucamy dzieciaka do rzeki. -Spokojnie.
Może most?
Tak, most.
-To był mój plan B. -Szybko!
Chociaż zejdź z hamaka, doktorku.
Choroba morska przejdzie.
Korzeń imbiru postawi cię na nogi.
-Wyglądasz strasznie. -Dość już.
Kto mnie położył w hamaku? Jestem kapitanem, prawda?
Postawisz te przeklęte żagle?
Duży gryz.
Patrzcie! Czy to nasz chłopiec?
Chce dokończyć robotę! Nie spocznie, póki nie kipnę.
-Ma obsesję! -John, zwolnij.
-Chcę płynąć szybciej. -Sorki, doktor mówi nie.
-Mamy dobry prąd. -Obyś zdążył.
Oby, Dabs!
Dobra, Bets, chwila prawdy.
Przed nami wielka dziura!
Może to był zły pomysł.
-Walczysz, Stubbins, walczysz. -Chodź, chłopcze. Wsiadaj na statek.
-Skończył mi się tor. -Ale nie odwaga!
Leć i bądź wolny!
Vive la résistance!
Czy to spełnia wymogi bezpieczeństwa?
Nie!
O nie!
Skacz, morderco! Dasz radę.
Nie patrzę.
Nie!
Jeszcze raz!
Tak! Dałeś czadu, młody.
Udało się.
Wiwaty dla dzieciaka, który mnie postrzelił?
Nic mu nie jest.
Skarbie, pozwolisz na słówko?
Cieszę się, że zmieniłeś zdanie i...
Co ona sobie myśli? Chłopak mógł się zabić.
To mój statek, tak?
Ja tu rządzę. Są konsekwencje...
„...ignorowania mnie”. O to chodzi?
Nie przekręcaj moich słów i nie łam procedur.
Wyglądasz jak zbity pies.
Mam na to lekarstwo.
Widzisz? Korzeń lukrecji czyni cuda.
Siadaj, John.
Nie ośmieszaj mnie przed załogą.
Chcę cię przed tym uchronić.
-Trzeba cię podstrzyc. -Dobrze, byle szybko.
Ważne, bym utrzymał status.
Statek jest niebezpieczny dla...
-Co? -Boli!
Prywatna rozmowa!
-OK. -Wybacz.
Wiem, że to dla ciebie szczególnie ciężka wyprawa.
Dla mnie również. Sprowadziłam Lily, gdy jej potrzebowałeś.
Znów potrzebujesz kogoś takiego jak ty. Bez piór czy sierści.
Dobra, chłopak zostanie, ale na moich warunkach.
-Znajdę mu masę roboty. -Ale zrobisz to z uśmiechem.
Załoga! Mamy nowego marynarza.
Powiedziałem Poly, że brakuje nam rąk do pracy.
-Odwdzięczę się. -Witam na pokładzie!
Dobrze by było, gdybyś to posprzątał.
To również, jeśli łaska.
I to też.
I to.
Mam to.
Ostrożnie ze sprzętem medycznym!
Papuga dowodzi moim statkiem! Genialnie!
LUDZIOM WSTĘP WZBRONIONY
Jest zachwycony, że tu jesteś.
Witaj, kałamarniczko. Nie rozumiesz mnie, prawda?
To byłoby niedorzeczne.
-Müdfly. -Nie gadałem z kałamarnicą!
Wysyłam fregatę Britannia...
-za doktorem Dolittle. -Nie może pan wspierać tego głupca.
Wrogowie Anglii tylko czekają na najmniejszą oznakę słabości.
Powierzenie ukochanego kraju dziecku to szaleństwo.
Gdy więc ja zostanę tutaj, by pilnować swej kolejki do tronu,
ty będziesz na Britannii
i zrobisz wszystko, by Dolittle nigdy nie wrócił.
Dobra, druga runda.
Przyparłeś mnie do lin, Czi.
Raz-dwa. Lewy, prawy prosty.
Najlepszą obroną jest atak.
Nie chcę z tobą walczyć.
To nie walka, tylko terapia.
Chyba to pojąłem. Powoli zaczynam rozumieć.
Przestań się martwić, John.
Wszystko mam zaplanowane i opisane w dzienniku.
Wrócę, zanim zdążysz się stęsknić.
Wszystko w porządku?
Chyba powoli zaczynam rozumieć mowę zwierząt.
Na to wygląda.
-Jaki niedźwiedź polarny się opala? -A jaki ptak...
-Na pewno jesteś ptakiem? -Oczywiście.
-Umiesz latać? -Nie.
-Pływać? -Nie.
-To co umiesz? -Biegać.
Też to umiem. Co ptasiego potrafisz?
A ty co niedźwiedziego potrafisz?
Wygrałeś tę rundę.
Ryk!
-Pikle? -Ryk!
Powiedziałeś „okręt”!
-Ryk! -Dziwne, że prosisz o pikle.
Kto by jadł podczas ataku?
Wróg! Doganiają nas!
Elliott i Elsie, szykujcie maszynę.
Musimy się rozpędzić. Nawiąż łączność.
-Gdzie szalupy ratunkowe? -Minnie, gniazdo.
Stubbins, teraz najbardziej cię potrzebuję.
Stój nieruchomo.
Poddaję się! Poddajemy się!
Witaj, Blair, ty cieniacka bródko.
Mówił coś o mojej bródce.
-Prawda? -Ma pan wspaniałą bródkę.
Jesteśmy na widoku. Szykują działa.
Obróćmy statek!
Już płynę!
Muszę założyć coś mniej wygodnego.
Dzień dobry!
Kupiłem bilet do domu wariatów.
Gdy Yoshi da sygnał, wyciągniesz mnie.
Ja? Nie wytrzymam takiej presji.
Jestem gorylem, który woli patrzeć.
Nie martw się, Czi-Czi. Sprostasz temu zadaniu.
Jesteś silniejszy, niż myślisz.
Zapamiętaj,
odwaga to nie brak strachu, lecz...
Zaraz, nie skończył pan! Nic nie słyszę!
Chcę usłyszeć końcówkę!
Nie ma czasu, Czi-Czi. Jazda.
No proszę, opuszczają statek.
Bum!
Będzie zimno, ale już się wygrzałem!
Humphrey tu jest.
Połączmy to!
-Jaki kierunek? -Południe!
Dobrze, poradzę sobie.
Cała naprzód!
Jazda, Humphrey!
Rozdzielają się?
-Zrób to, wielorybie. -Udało się!
-Jak to się stało? -Dolittle, niedźwiedź i wieloryb...
To było pytanie retoryczne!
Ognia!
Puściłem linę!
Wiedziałem, że tak będzie.
Yoshi!
Trzymaj, już pędzę, młody!
-Świetnie sobie radzisz. -Zaraz łupnie mi w krzyżu.
Nie marudź, przerośnięty flamingu.
O nie.
Nie.
Tak!
Zawiodłem cię, doktorze.
Spójrz na mnie. Nikomu nic się nie stało.
-Zdrętwiałem. -Nie szkodzi. Masz prawo się bać.
Uratowałeś mnie, prawda? Grasz fair.
Wielkie dzięki.
Brawo wszyscy.
Poczułeś, że tu pasujesz?
Chyba tak.
Zgubiliśmy go.
-Świetna robota. -Nie dogonisz nas, Müdfly!
-Uciekli nam. -Serio? Myślałem, że wyparowali.
-Obawiam się, że uciekli. -To ironia, poruczniku.
Widzę, że uciekli.
Jednak nie na długo.
To cud.
To znak, że jestem Wybrańcem.
Zmienię świat...
Wielorybi napęd.
Dolittle napisał o tym pracę, której nikt nie wziął na serio.
W tej teoretyzuje na temat istnienia smoków.
Co za bzdury.
-Pana obsesja na punkcie dr. Dolittle... -Jaka obsesja? Sam masz obsesję.
Masz obsesję na punkcie mojej obsesji na punkcie Dol...
Niechętnie to przyznam, ale żywy jest więcej wart.
Póki co.
Na szczęście chyba wiem, dokąd zmierza.
Dziennik pokładowy Kevina. Dzień siódmy. Totalna izolacja.
Wróg zbratał się z kapitanem i załogą.
Ani śladu obiecanej wyspy tropikalnej z magicznym owocem.
Ale wytrwam.
Przejmij ster.
-Serio? -Tak.
Muszę obliczyć współrzędne. Pszczoły o tobie bzykają.
Zdaje się, że opanowałeś podstawy ich języka.
Trzydzieści pięć stopni w lewo.
Cóż...
Zauważyłem, że gdy lecą zygzakiem, wydają taki dźwięk...
Co znaczy „daj spokój”.
A gdy Dab-Dab robi tak...
To znaczy „spójrz”.
„Spójrz na mnie”.
-Blisko. -Nieźle.
Gdy Czi-Czi mówi...
To znaczy „gdzie jest mój koc?”.
Bardzo dobrze.
To mapa do Rajskiego Drzewa?
Rajskiej Wyspy nie ma na mapach.
Słowo „wyspa” sugeruje, że jest czymś z naszego świata,
a jest wprost przeciwnie.
Dlatego popłyniemy do Monteverde,
do rodzinnych stron osoby, która odkryła drogę do drzewa.
Miała na imię Lily. Opisała trasę w dzienniku,
lecz podczas podróży jej statek się rozbił.
Świat stracił największego znanego mi badacza.
Z katastrofy ocalał tylko dziennik.
Elliot, Elsie, przestaniecie?
Teraz rozumiesz.
By odnaleźć drzewo, musimy ukraść przeklęty dziennik.
-Ukraść dziennik? -Tak powiedziałem?
Co złego może nas spotkać?
Bez obaw, umiem rozpoznawać znaki. To nie był znak.
Kradzież dziennika to pryszcz!
W sumie samo Monteverde to też pryszcz.
Postój w Monteverde to nie pryszcz.
Ta wyspa bandytów i złodziei
była kiedyś domem doktora Dolittle, Lily i moim.
Póki doktor nie poróżnił się
z niesławnym władcą wyspy, królem Rassoulim.
Niestety dziennik, który mieliśmy ukraść,
był dla króla bezcenny.
POSZUKIWANY
Dolittle potrzebował przebrania.
Gdy ja czuwałam nad resztą załogi,
Dolittle i Stubbins zakradli się do pałacu.
Zginę!
W środku naturalnie utknęli przed zaryglowanymi drzwiami.
Lecz Dolittle wciąż miał... podejrzane kontakty na wyspie.
Hop, hop, hop.
Na początek wystarczy. Zamieniam się w słuch.
Don Carpenterino, reprezentuję tych ludzi.
Sowicie wynagrodzą twój talent do otwierania zamków.
Przychodzisz z tym do mnie w dniu ślubu mojej córki?
Chwila. Której córki?
Chyba nie... Sheili?
-Moja Sheila wychodzi za mąż? -Za skorpiona o imieniu Dylan.
Sorry, harcerzyku, Sheila woli rozrabiaków.
Mieliśmy przeżyć razem resztę cyklu życiowego.
Nie maż się, James. Co proponuje twój człowiek?
Dwie teraz i dwie później.
Dobra, umowa stoi.
Narka, harcerzyku.
Nie jestem harcerzykiem.
No i co ma skorpion, czego ja nie mam?
-Poza dużym żądłem. -Przestań, chodziłeś z nią dwa tygodnie.
Tych krat nie było.
Psują mój plan.
-Ja się przecisnę. -To zbyt niebezpieczne.
Nie możesz iść sam.
Ja z nim pójdę, doktorze.
Sheila wbiła mi dziś szpilę.
A z głową wszystko OK, James?
Tak. Wpuszczę dzieciaka, a potem rozwalę się o mur.
Żartuję. Spoko, luz.
W porządku. James cię przypilnuje.
Słuchaj uważnie. Bierzesz dziennik i zmykasz.
Nie hałasuj. Szukaj oka tygrysa.
Zejdziesz ukrytymi schodami. Cały czas bądź w przebraniu.
Pamiętaj o jednym drobiazgu.
Rassouli kocha swoje koty.
Lecz dla nas to nie problem, bo sobie przelecimy nad...
Chwila.
Widzę swój błąd. Ty nie latasz.
Uwaga!
Kotek na szóstej.
O Boże.
Nieźle, młody.
Zgrana z nas drużyna.
Para prawdziwych rozrabiaków.
Dobra, partnerze. Wiesz, dokąd iść.
Ja przypilnuję lwów. To właśnie robią kozackie ważki.
Czy Dylan podszedłby tak blisko?
Albo tak blisko?
A może tak blisko?
Jest źle. Jest bardzo źle.
PRZYGODA - Dziennik Lily Dolittle
„Lily Dolittle”?
Mamy dziennik, otwieraj!
-Żart. Mały skrewił, siema. -A niech to. Stubbins!
-Jestem byłym mieszkańcem. -Leżeć.
Nie dotykać.
Chciałem mądrego męża dla córki,
a zamiast tego dostałem pajaca z cyrku.
Nigdy nie rozumiałem, co Lily w tobie widziała.
To powszechna skarga ojców kochających swoje córki.
Lecz w tym przypadku wszyscy się zgodzimy,
że jest ona nad wyraz zasadna.
Chodź tu.
Chodź.
Nie mówiłeś tego poważnie.
To był dziennik Lily.
Jedyna jej rzecz, jaką moi ludzie znaleźli we wraku.
Tu jest jego miejsce.
Miałeś się tu więcej nie pokazywać.
I tylko tyle.
Nawaliłeś.
Teraz zapłacisz za to, że zabrałeś mi Lily.
Wiedziałeś, co się stanie, jeśli wrócisz.
Tak.
Barry!
Idź już.
To moja przeszłość mnie dogoniła, nie twoja. Tak?
-Ale jesteśmy przyjaciółmi. -Idź. Nie oglądaj się.
Bez niego będzie ci lepiej.
Nie stawiam oporu.
Tak. W końcu coś się tu dzieje.
Ale się nudziłem.
Przykro mi to mówić, doktorku, ale już po tobie.
-Chcesz zbierać zęby z podłogi? -Co to za smród?
Ludzie, Dolittle chyba się skasztanił.
Czy doktorek się skasztanił?
Gdy stąd wyjdę, nauczę cię manier
w zamian za króliczą łapkę na szczęście.
Tę łapkę?
Nie ma szans. Obie będą stepować na twoim grobie,
gdy moi ludzie cię załatwią.
Przyjmuję zakłady!
W prawym narożniku, w futrze w paski,
z 872 trupami na koncie,
Barry „Rzeźnik”
Bernstein.
Doktorze Dolittle, pamiętasz mnie, byłego pacjenta?
Jestem Barry.
Barry. Jak mógłbym zapomnieć?
Jednak zapomniałeś, doktorku.
Zaczynaliśmy robić postępy, gdy uciekłeś z córką Rassouliego
i mnie zostawiłeś.
Cóż... Jednak wróciłem.
Może zaczniemy tam, gdzie skończyliśmy?
Miłej zabawy!
Co się stanie z doktorem Dolittle?
Cóż, już nie żyje.
Tak.
Myśli, że się z tego wykaraska,
ale Barry'emu kompletnie odbiła palma.
Lecz ty...
jesteś teraz jednym z nas.
Za śmierć doktorka!
To ty!
Przeżyłeś.
-Przekażesz wiadomość załodze statku? -Jasne. Czy kiedyś cię zawiodłem?
Wciąż na okrągło słyszę:
„Barry, rozczarowałeś mnie.
Nie możesz być jak twój brat? On pożera kłusowników, wiesz?”.
Tak, matko, wiem!
Cała dżungla wie.
Moja głowa.
Przyczyną twoich migren są złe relacje z matką
oraz rywalizacja z rodzeństwem.
Proszę, przestań już.
O nie.
-Połóż się. -Moja głowa.
Możemy wznowić leczenie.
Stres jest nie do zniesienia.
Chcę jedynie być dobrym chłopcem, żeby mamusia była dumna.
No właśnie.
Nikt, kogo zjem, nie jest dla niej dość dobry.
Czujesz ulgę. Wyrzuć to.
Nigdy jej nie zadowolę.
Chyba że zjem ciebie!
Ponieważ każda matka chce, by jej syn dorósł i zjadł lekarza.
Jesteś chorym kotkiem.
Chodź, doktorku. Szybko się uwinę.
Za godzinę mam kolejnego więźnia.
Poddaj się, Dolittle. Nie przechytrzysz...
Co to było? Czekaj.
Teraz jest tam.
A teraz tu.
Teraz znów tam. Złapałem.
Znów tu. Zgubiłem, muszę znaleźć.
Kot to kot.
Łatwo go zdekoncentrować.
Nowa gra, doktorku.
Wracaj tu.
Zejdź na dół.
Dobra, James, nie zawiedź młodego. Dostarcz wiadomość.
O nie, to James.
Od tej pory żadnego zawracania sobie głowy związkami i...
Poly? Czy to ty?
-James? -Jakie śliczne piórka.
Co się stało, James?
Wiadomość. Moja wina.
Rassouli schwytał młodego, a Barry zje doktora na obiad.
Czyli jednak schodzimy na brzeg.
Przyniesiecie mój dynamit?
Musimy się rozdzielić, jeśli to się ma udać.
-Czi-Czi, idziesz ze mną. -Dokąd idziemy? Nie mów.
Powiesz na miejscu.
Yoshi, odwróć uwagę.
Oby to wystarczyło.
Zaatakowano nas!
-No zejdź. -Potrzebujesz terapii.
O nie! Jest gorzej, niż myślałam.
-Mam cię. -Goń się, Barry.
Poly, nie!
Przystaweczka.
Jestem tu, Poly.
Jakaś ostatnia diagnoza?
Nie chcesz się stać lepszym Barrym?
Taki mam zamiar.
Nie jestem więźniem strachu!
-Nie jestem więźniem strachu? -O nie.
Mam prawo się bać!
-Mam prawo się bać. -Więc bój się.
Mam prawo się bać!
-Spuść mu łomot. -Robi się.
Robi się!
Nie robi się!
Uderz poniżej pasa!
Właśnie tam.
-To boli. -Borówki Barry'ego!
O to chodzi.
Grasz nie fair, małpo!
Czekaj...
Nie zakończyłem leczenia.
Pora spać, mój tygrysku
Czas pazury schować już
W każdym razie...
Tobie się to bardziej przyda.
Jesteś ze mnie dumna, mamusiu?
Postawiłem na to 50 tysiaków.
Nie zapłacę.
Panie i panowie, mamy zwycięzcę.
Dziękuj za wsparcie, doktorze.
Mam go!
Stać!
Teraz ja go mam.
Miała taką pewną rękę.
Tak jak zalecił lekarz.
Co ci zaoferowali za zamordowanie królowej Anglii?
Całkiem sporo. Tytuł szlachecki. Windward House.
Profesurę w Royal College. Kolejność przypadkowa.
A wisienką na torcie będą wyróżnienia naukowe
za należyte opisanie Rajskiego Drzewa.
Wszystko dzięki Lily Dolittle.
Nie, to wciąż tort.
Wisienką będzie twoja świadomość, że to ja wygrałem.
I przepraszam za tę dziurę w twoim statku.
Jaką dziurę?
Opuścić statek! Wszyscy za burtę!
Niedobrze.
Nie oglądać się. Idziemy.
-Pomocy! -Zajmę się tym, doktorku!
Nie umiem latać!
I nie umiem pływać!
Mam cię, kolego. Plimpton, nie dam ci odejść.
-Nie idź w stronę światła. -Nie ma światła. Ja żyję.
Ja żyję!
Żyję dzięki tobie, Yoshi.
Zawsze byłaś taka miła.
Pożegnania są takie trudne.
Proszę tak nie mówić.
Nie martw się.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Królowa jest z ciebie dumna.
Gdzie jesteś, Dolittle?
Wielki ptaku, wszystko w porządku?
Nie.
Nic nie jest w porządku.
Ojciec miał rację.
Nadawałem się tylko na omlet.
Znam ten ból.
Mój któregoś dnia wyskoczył po parę fok
i nigdy nie wrócił.
Tak więc coś nas łączy, Plimpton.
Co to za uczucie?
Takie przyjemne ciepełko w środku.
To przyjaźń, bracie.
Niezłe...
bracie.
Wcale się nie mażę. Ty się mażesz.
Dobra. Chodźcie tu wszyscy.
-Omówmy naszą sytuację. -Dobry pomysł, John.
Będzie nieźle.
Już mam kaczą skórkę.
To koniec.
To ma nas zmotywować? Brzmi dziwnie.
Wyczuwam porażkę jak świnia trufle.
-To nie może być koniec. -Jest. Czuję to.
-Możemy uratować królową. -Nie.
Możemy uratować pana dom.
Wierzę w pana.
-Damy radę. -W zasadzie masz rację.
Ale bez dziennika nie znajdziemy Rajskiego Drzewa.
A nasz statek zatonął.
Mocne argumenty.
OTWORZYĆ
Plusem jest to, że zostaliście wyleczeni.
Czi-Czi, przestałeś się bać.
Plimpton dogaduje się z Yoshim.
-Uważaj na kręgosłup! -W miarę.
A ty zdobyłeś przyjaciół i potrafisz z nimi rozmawiać.
Nie potrzebujesz mnie. Zostanę tu.
Zaoferuję swoje usługi medyczne tutejszym drobnym przestępcom.
Jestem lekarzem. Szukam pacjentów. Przyjmuję wyłącznie gotówkę.
Panie i panowie, kto chciałby zatańczyć?
Mam nagły atak tanecznej gorączki. Uważajcie, to zaraźliwe.
Nie umiem mu pomóc.
Ta podróżniczka, o której pan opowiadał, nie poddałaby się.
-To była pańska żona, prawda? -Wiesz, na czym polega ironia?
Nie wiem, co znaczy „ironia”.
Ironia jest wtedy, gdy spotykasz kobietę,
przy której życie jest piękniejsze, niż na to zasługujesz,
i nagle wszystko się kończy. Z twojej winy.
Ta wyprawa to była moja szansa, by dokończyć dzieło Lily.
Nalegała, żebym został, dopóki nie wyleczę zwierząt.
Rassouli ma rację.
Powinienem był z nią popłynąć.
Został tylko jej duch. Przychodzi, gdy trzymam w dłoni nasze obrączki.
Ty też ją widzisz?
Nie dość, że straciłem przez ciebie dziennik córki,
to jeszcze twój niedźwiedź wysadził mi miasto.
Pierwsze słyszymy.
A twój goryl pobił mojego tygrysa.
Niedobrze.
Chodźmy.
-Stój. -Nie, nie.
Tak.
Ironia
polega na tym, że każdą cząstką swojego istnienia
chcę cię zabić...
ale córkę kocham bardziej.
Też za nią tęsknię.
Chciałaby, żebyś robił swoje.
Zatem!
Rób swoje...
zanim zmienię zdanie.
Mówi, że nie mamy statku.
Mam dla was świetny statek.
-Przydałby się remont. -Szkielet jest w porządku.
-Przynajmniej pływa. -Cieszmy się z tego, co mamy.
-Macie towarzystwo! -Kto to jest?
Cześć!
Jestem Jeff.
O matko.
WŁASNOŚĆ Dolittle'ów
Jeśli Lily nie pomyliła się w obliczeniach, to Müdfly
właśnie zmierzał w stronę Rajskiej Wyspy. Wystarczyło tylko go namierzyć.
Ale jak?
Wieloryby.
-Obrażasz go, a on się śmieje. -Facet nie ma za grosz rozumu.
Znaleźliśmy go. Płyńcie za nami.
Rajska Wyspa.
Niesamowite.
To musi być tutaj.
Mapa wskazuje dokładnie środek tej góry.
Nie patrzmy w dół. Dzioby w górę.
Robię, co mogę. A nie było innej drogi?
Wchodzimy od zaplecza, pierzasty przyjacielu.
Nie narzekaj. To najszersza gałąź, po jakiej w życiu pomykałem.
Nie patrz w dół. Patrz na mnie.
Wielka jaskinia.
Trzymajmy się razem. I cicho.
Dziennik Kevina, dzień 12. Jakaś niezrozumiała siła wciąż mnie trzyma
przy bandzie wariatów z mordercą wiewiórek i obłąkanym przywódcą.
Może przyciąga mnie Rajskie Drzewo?
-Karabinierzy! -Kryć się.
-Na pozycje! -Cicho bądźcie.
Mech bioluminescencyjny...
Musimy być blisko.
Doktorze,
to światło prowadzi prosto...
do człowieka, który chce nas zabić.
Ani kroku dalej.
Dalej, chłopcy, pofolgujcie sobie.
Cześć, Blair.
Szukasz drzewa, prawda?
Drzewa nie rosną w jaskiniach. Nie uważałeś na zajęciach z botaniki?
Nie. Ale teraz ty uważaj, Dolittle.
Pokonałem cię!
Ty obrzydliwy zbieraczu...
No już! Ruchy!
...zwierząt!
Gdzie ono jest?
Ale co?
Rajskie Drzewo.
Prawdę mówiąc, nie mam pojęcia.
Nie bądź śmieszny, Johnie Dolittle.
-Zawsze dostajesz to, czego chcesz. -Nie dzisiaj.
Naprawdę nie masz pojęcia?
Jak się czujesz w roli ignoranta?
Prawdę mówiąc, to wyzwalające.
Trzeba się pogodzić z własną niewiedzą.
Tak żyła Lily.
Zaakceptuj nieznane, a poznasz prawdę.
Żałosny, pogubiony szaleńcze.
Daj mi to! Dawaj.
Sam znajdę to cholerne drzewo.
Historia mnie zapamięta.
Tak. Dzieje się coś interesującego.
To chyba coś większego od nas.
Coś się rusza!
Uważaj!
Odwrót!
Tędy, wszyscy! Szybciej!
Yoshi, schowaj się!
Ocalił mnie. Dostałem drugą szansę.
Mogę zostać dobrym i hojnym człowiekiem.
Bierz jego, nie mnie! Od dziś jestem dobrym człowiekiem.
Słuchajcie. Pobiegniemy do tej jamy, kiedy odwróci wzrok.
Yoshi!
-Weź to ze mnie! -Czi-Czi.
Ratuj! Plimpton!
Uratuję cię, bracie!
Myśl. Szybko.
Weź to ze mnie!
To ją zaboli.
Nie! Doktorze!
-Nie! -John!
Dolittle!
Dolittle.
Ratunku!
On zna smoczy?
Może i znasz mój język,
ale to nie znaczy, że zasługujesz na owoc.
Wiem, że masz bronić drzewa, ale wkrótce zabraknie ci sił.
Odniosłaś poważne rany i bardzo cierpisz.
Nie masz pojęcia, jak ja cierpię.
Owszem, mam.
Też czuję ból.
Tych ran nie zadała kula ani ostrze noża, one sięgają znacznie głębiej.
I w każdej chwili, cokolwiek robisz, zawsze tak samo bolą.
Prawda?
Trudno żyć,
kiedy straci się ukochaną osobę.
Odejdź!
Co się stało?
Złamane serca.
A ty co tu robisz?
Spoko, panuję nad sytuacją. To rodzina.
My, skrzydlate, zawsze się dogadamy.
Powiedz, gdzie jest to...
Jest zła. Na tych, co przeżyją, zaczekam na zewnątrz.
John, zmywajmy się, póki czas.
Myślę, że jesteśmy tu, żeby jej pomóc.
Tak.
Nie traćmy czasu.
To miejsce jest wrażliwe?
Jestem nieuzbrojony.
Nie stanowię zagrożenia.
Silny, długotrwały stres szkodzi na żołądek.
Daj mi spokój.
To ostra niedrożność okrężnicy. Jeśli nie rozbiję zalegającej masy,
dojdzie do zakażenia. I już nie będziesz niczego chronić.
To chyba bardzo boli.
Daj nam pięć minut. Jeśli nie poczujesz ulgi, usmażysz nas wszystkich.
Przestań gadać.
Miejmy to za sobą.
Musisz się położyć na boku.
Dokonamy interwencyjnego usunięcia.
Usunięcia? Co wyrywamy?
-Do roboty! -Gotowi do wsparcia.
Jedziemy!
Trzy, dwa, jeden,
odwracamy.
Czi-Czi, rzuć mi kleszcze.
Wiedziałam, że się przyda.
-Wiecie, co robić. -Oddychaj. Mnie to pomaga.
Skarbie, trzymaj mnie za skrzydło. Dab-Dab jest z tobą.
Hej!
Jako mój asystent pilnuj, żeby była spokojna.
Wiecie, że por to symbol narodowy Walii? Ma wiele zastosowań.
Możesz poczuć ucisk.
Trzymam ją.
Wielkie nieba!
Nie wierzę.
Ale szok!
Toruję drogę.
To zbroja?
Cała hiszpańska armia.
Głęboki wdech. Wstrzymać.
-Słowo ostrzeżenia. -Co się dzieje?
Usunięcie zatoru...
Yoshi, teraz.
...może spowodować uwolnienie wiatrów.
Szacun.
-W porządku. Nikt nie słyszał. -Nie ma się czego wstydzić.
Wszyscy to robimy. Wszyscy jesteśmy zwierzętami.
Czuję to na języku.
Jestem. Co mnie ominęło?
O nie!
-To będzie silny podmuch. -Wielki finał!
-Czi-Czi, stań za mną. -Zgodnie z rozkazem.
Ciągnij!
Idzie.
Krew mi napływa do głowy. Wszystko jest czerwone.
Przyj, madame, bardzo proszę.
Dziękuję.
Udało się!
Działając w zespole, spełnisz marzenia.
Nie było łatwo, ale daliśmy radę.
Krótko mówiąc,
więcej liści, a mniej zbroi w diecie.
Widziałam różne armie, ale nigdy nikogo podobnego do was.
Co połączyło tak różne stworzenia?
Może na to nie wygląda,
ale jakimś cudem
pasujemy do siebie.
Pozwólcie, że teraz ja wam pomogę.
-Lily byłaby szczęśliwa. -Bez niej nigdy byśmy tu nie dotarli.
Mam dreszcze, ale nie z zimna.
Dziękuję, że pokazałaś mi drogę, moja miłości.
Panie, dla Ciebie nie ma rzeczy niemożliwych.
I jeśli taka jest Twoja wola, możesz ją uzdrowić,
by nadal była wśród nas.
Ojcze miłosierny, wspomóż ją w potrzebie...
Przepraszam. Zawiedliśmy, Wasza Wysokość.
...jeśli jej koniec jest bliski.
Z wielkim żalem...
Chwilunia. Coś tu pachnie. Wyczuwam...
nadzieję!
...muszę oznajmić...
że nie ma już królowej.
Ktoś wzywał lekarza?
Przyjaciele!
Dramatyczne wejście.
-Jesteśmy. -Dolittle.
Nie ma czasu do stracenia.
Zdobyłem coś, co podobno nie istnieje.
Oto owoc Rajskiego Drzewa.
Gdzie to przejście?
Pojmać ich!
Wybacz, ale...
-Idź! -Brać ich!
Urodziłaś się dla tej chwili.
Ja się urodzić.
Minnie, górą!
Leć!
Nie!
Dziennik Kevina. Data nieznana.
Zabijanie dobiegło końca. Niech stanie się życie!
Lady Rose...
czy w mojej sypialni jest żyrafa?
Tak. I biały niedźwiedź,
goryl, papuga i kaczka.
Struś.
Pokornie dziękujmy Panu.
Dobra robota, doktorze Dolittle.
To nie koniec?
Interesujące. Mów dalej, Kostek.
Co takiego?
Kostek miał się tu rozejrzeć swoimi 12 oczami. Zdaje mi relację.
Jak wszystkie patyczaki mówi ośmiozgłoskowcem.
Cytuję:
„Lord Badgley otruł królową”.
Co? Naprawdę?
Doprawdy, Dolittle, przesadziłeś.
Jesteś pewien? Jak najbardziej...
Przykro mi. Kostek jest niewzruszony.
„W prawej kieszeni fiolka”. Brak jednej sylaby.
W prawej kieszeni ma fiolkę z jadem cieniokwiatu.
Może to sprawdzimy?
Nie wierzycie chyba, że on rozmawia z owadem.
Cóż...
kiedyś prosiłem o spełnienie życzenia biedronkę.
Zajrzyjmy.
Nie zadzieraj z moją rodziną. Jeszcze krok, a wydrapię ci nowy...
Do lochu z nim.
Ktoś był niegrzeczny.
Idziemy.
Na co czekacie?
Nikt nie umarł. Możecie iść.
Wy też.
Pan nie, doktorze Dolittle.
Na moment, jeśli łaska.
Co to za chłopak i dlaczego się na mnie gapi?
To Stubbins.
Chcę leczyć zwierzęta.
Uratował ci życie, pani.
Dziękuję. Dobrze, że pan do nas wrócił.
Poly?
Masz mi coś do powiedzenia?
Miałaś rację. Dobrze jest wyjść z domu od czasu do czasu.
Stubbins. Minnie. Dość tego.
Czekają na nas miejsca o wiele mniej ważne.
Nasza historia kończy się tak, jak się zaczęła.
Mam list do doktora Dolittle! Proszę mnie uwolnić!
Prawie.
KOMUNIKACJA W PAWIEJ RODZINIE
Żył sobie kiedyś niezwykły doktor,
który odkrył, że najlepiej będzie,
jeśli swoim talentem podzieli się z innymi.
Doskonale.
Doktor Dolittle znów otworzył klinikę,
bo tego pragnęłaby jego żona.
-Trzech czeka w kolejce. -Przyjąłem.
Dolittle ponownie odkrył swoje miejsce na ziemi.
Bo tylko pomagając innym, możemy pomóc samym sobie.
DR DOLITTLE I JEGO ASYSTENT ZAPRASZAMY WSZYSTKICH
NIE WYKLUCZAMY DALEKICH PODRÓŻY I PRZYGÓD
PYTAĆ W ŚRODKU
DOKTOR DOLITTLE
Jeśli jesteście ciekawi...
Nietoperze.
Pokażcie, jak się stąd wydostać.
Rozumiecie mnie!
Nie, zaraz! Chwileczkę!
Tekst: Agata Deka